Weer op reis! Dubai, Singapore & Maleisie

Hallo allemaal, 

Hier ga ik weer, dit keer niet een jaar op reis, maar bijna 7 weken. Mijn laatste reisje was september 2011 (Californië en Nevada, weer naar Burning Man). Inmiddels is het al weer een tijdje uit met David en zal ik de komende tijd weer een tijdje alleen reizen! Ik vertrek maandag a.s. naar Dubai voor een paar dagen en dan vlieg ik door naar Singapore.


Ik zal korte verhaaltjes en foto's posten op dit blog voor degene die het interessant vinden :-). 

Nicaragua! (vanuit Amsterdam!)

Hallo allemaal! 

Ook al is het weer even een tijdje geleden, ik heb nog steeds genoeg te vertellen over het afgelopen jaar!

Vanuit Honduras hadden we bedacht dat we de grens over wilden naar Nicaragua. Een beetje onvoorbereid stapten we in een bus naar het zuiden van Honduras, richting de grens van Nicaragua. Het idee was dat we wel zouden zien hoe ver we die dag zouden komen. Lekker 'avontuurlijk' maar niet zo handig. Na 13 uur gehobbel in de bus, waren we 's avonds om 11 uur volledig uitgeput en nog steeds in Honduras. Dat ging lekker. We waren wel een stuk dichterbij de grens maar een stuk verder van de bewoonde wereld. 

We stapten uit (nee, werden gedumpt) in een aftands dorpje, waar welgeteld 2 hotels waren. Eentje ver boven ons budget (lees, mijn budget). Dus het werd hotel 'Central' aan de enige weg die door het dorp liep. Hier hadden we een kamer die meer leek op een badkamer, het bed stond namelijk naast de wc en de douche, geen muren dus. De douche was een gat uit de muur waar water uit komt, het ziet er niet uit, maar net zo effectief. De lakens waren schoon (genoeg) om in te slapen. Na 13 uur gestuiter in de bus is het al heerlijk om even op een bed te liggen. Dat je vriend dan naast je op de wc zit neem je maar voor lief. De romantiek tussen een net verliefd stel gaat natuurlijk volledig naar de knoppen als je met elkaar gaat reizen, maar daar kan ik wel een heel apart hoofdstuk aan wijden. 

Toen we even op bed lagen, las David uit de reisgids voor dat dit dorpje op de smokkelroute voor drugs lag. Leuk! Een avondwandeling zat er dus even niet in. Wel hebben we de gok gewaagd en voor ons hotel op straat een stuk gebraden kip naar binnen gewerkt, die overigens heerlijk smaakte. Maar dat lag misschien ook wel aan ons uitgebalanceerde dieet van een zak chips en nootjes tijdens de hele busrit. Volgende keer toch maar wat voorbereider de bus in stappen.


De volgende dag staken we eindelijk de grens over met Nicaragua. Met de bus vanuit ons knusse dorpje kwamen we bij de grens aan. We liepen door een grote chaos van mensen, bussen en vrachtwagens, en om de haverklap werden we aangesproken en moesten we weer iets betalen; een dollar voor de 'gemeente', een dollar voor het nationaal park (?) en natuurlijk voor het Nicaraguaanse visa. David probeerde nog in discussie te gaan, maar ik haalde elke keer als een gewillig schaap mijn flap geld uit m'n broekzak en overhandigde het aan de desbetreffende oplichter, om er maar van af te zijn. Een paar dollar lichter, maar met een nieuw stempel in ons paspoort, waren we eindelijk in Nicaragua en stond de volgende bus alweer klaar naar onze volgende bestemming, Esteli. De bus moest wachten totdat er genoeg passagiers waren om te rijden, wat neerkwam op anderhalf uur wachten. Weer een voordeel van zolang op reis, je geduld  wordt zo op de proef gesteld dat wachten niet zo'n probleem is. Ik kan alleen de komende tijd geen bus meer zien.

Esteli is een niet-toeristische stad die niet ver van de grens van Honduras af ligt. We boekten een klein (dit keer leuk) hotelletje, namen een douche en liepen wat rond. Helemaal leuk om weer in een nieuw land te zijn! Het was de tijd van de WK (ja al zo lang geleden) en overal hoorde je voetbalgeluiden vandaan komen en werd er voetbal gekeken. Nicaragua deed zelf niet mee, maar elk land dat ongeveer ten zuiden van de Verenigde Staten ligt, werd enthousiast door de Nicaraguanen aangemoedigd.

Nicaragua kent eigenlijk 2 grote toeristische steden, Leon en Granada. In de rest van het land kom je niet zo veel toeristen tegen, waarschijnlijk vanwege het onveilige imago wat Nicaragua nog heeft. De burgeroorlog is wel al meer dan 20 jaar voorbij, maar kennelijk hebben buitenlanders dat nog niet helemaal door.  

 

Ik had geen idee hoe die oorlog in elkaar zit, dus hier een kleine samenvatting voor degene die het interessant vinden. De burgeroorlog was een politieke oorlog tussen de liberale partij (de Sandinisten, genoemd naar liberaal generaal Sandino) en de conservatieve partij (die gesteund werden door de USA). De conservatieve familie Somoza was een corrupte familie die het land jaren lang in zijn macht heeft gehad en die generaal Sandino liet vermoorden. De tegenstanders (de Sandinisten) vochten jarenlang tegen de Somoza's, die in het begin van de oorlog nog gesteund werden door de Amerikanen. Pas in 1988 is de burgeroorlog afgelopen en werd er een grote puinhoop achtergelaten. In de jaren '90 begon het land zich weer op te bouwen, totdat orkaan Mitch er over heen blies en sommige delen van het land weer opnieuw moesten beginnen. Overal zie je nog sporen van de oorlog; er zijn kleine musea opgezet door moeders van jonge overleden soldaten en in de steden zie je nog veel leuzen en graffiti op de muren (zie ook foto's).

Na een paar dagen in Esteli te zijn geweest reisden we met de bus verder naar Leon, een wat rommelig stadje waar we weer na een tijdje toeristen zagen (kijk! een toerist). Leon heeft, net als veel andere Nicaraguaanse stadjes heel veel oude gebouwen die niet gerenoveerd zijn, waardoor het er soms allemaal wat armoedig uitziet en het wat van Cuba weg heeft. Het centrum van Esteli is een drukte van vanjewelste, oude Amerikaanse schoolbussen, tractoren, auto's en pickup trucks (volgepropt met mensen) rijden stapvoets door de stad. Op elke hoek staat een eetstalletje waar ze heerlijke tortilla's en ander lekkers verkopen voor weinig (en waar wij als low-budget reizigers heel sjiek bijna elke avond aten). Na een paar dagen Leon en drukte, besloten we om weer even te relaxen, maar daarover de volgende keer meer! Spannend hè.

Klik hier voor foto's van Nicaragua!

Honduras! (ook al ben ik weer in Amsterdam :-)

Nadat ik mijn ouders had uitgezwaaid, was ik weer alleen in Berkeley. Ik heb me een week of 5 helemaal ingeburgerd in het Amerikaanse leven. We zijn naar dinnerparty's (ja ja) geweest, hebben gekampeerd en marshmallows gegeten, hamburgers maar ook veel organisch gegeten, we zijn naar een hip feestje geweest in San Francisco en ik ben op Bikram Yoga gegaan. Dat doet namelijk iedereen die hip is in Amerika, dus dat moest ik natuurlijk ook. Voor 29 dollar kon ik het een maand uitproberen. De 1e keer dat ik ging, dacht ik dat ik doodging; de zaal is 45 graden! Met je hoofd tussen je benen in zo'n hitte is niet te doen. Om de 10 minuten rende ik naar buiten om frisse lucht te happen.

Je staat er met zo'n 90 mensen in een zaal met vloerbedekking, dus je kan je voorstellen hoe dat ruikt..urgh. De 2e keer ging gelukkig al  wat beter en hield ik het in elk geval het hele anderhalf uur vol! Uiteindelijk vond ik het zelfs lekker, je wordt soepel en je  beweegt makkelijker. Dus tip van de dag, als je van hitte houdt, ga op Bikram Yoga :-).

Verder hing ik de huisvrouw uit en deed ik boodschappen en kookte ik voor 'de man'. Best lekker om even een huishoudentje weer te hebben, maar natuurlijk niet voor lang! Het originele plan om naar Montana te gaan (een staat in het noorden van de USA) voor David's werk ging niet door omdat we er achter kwamen dat in de tussentijd mijn visum zou verlopen; ik moest dus het land uit. Montana ligt tegen de grens van Canada aan, dus we dachten opgelost: ik ga even naar Canada en  dan krijg ik een nieuw visum. Niet dus, dat mag dus niet. Amerika staat het niet toe om in aangrenzende landen, zoals Mexico en Canada je visum te vernieuwen.... Of te wel, we moesten wel weer verder op reis! Hè wat vervelend. 

Amerika is leuk, maar om nou zou lang op 1 plek te blijven was ook weer niet de bedoeling van mijn wereldreis. We boekten een ticket naar Tegucigalpa (je weet wel), de hoofdstad van Honduras. Vanaf San Francisco vlogen we via Houston over de olievlek naar Tegucigalpa. Tegucigalpa, het heeft me een tijdje gekost om die naam te onthouden. Uh David, waar gaan we ook al weer naartoe? 

We stapten in een taxi die van ellende bijna uit elkaar viel en we lieten ons afzetten (letterlijk ook natuurlijk) in het centrum. Toen ik in de lobby van een krakkemikkig hotelletje even op David wachtte en mijn mobiel uit m'n tas graaide, zei de manager tegen me dat ik dat maar niet op straat moest doen. Criminelen zouden me namelijk om mijn mobieltje te krijgen vermoorden. Mm oké, welkom in Honduras...

We maakten een 'rondje ' kriskras door het land, alles met de kippenbus, oude schoolbussen uit de VS. De stadjes in Honduras zijn helemaal leuk met een koloniaal pleintje, een kathedraal en oude mannetjes op bankjes. Na een paar dagen bussen en dorpjes, wilden we even chillen en zijn we ergens terecht gekomen in een hostel met een bierbrouwerij. David trakteerde me op een luxe bungalow voor 2 dagen en we hebben er lekker biertjes gedronken en gezwommen. Heerlijk zo in de jungle met alleen maar (hele mooie gekleurde!) vogels en verder niets.

 

We hebben zoveel gezien en gedaan dat het eigenlijk te veel is om even op te noemen, dus een kleine samenvatting van wat we verder nog hebben gedaan:

• 4 dagen gezwommen, gesnorkelt (David gedoken), gekajakt en lekker gegeten op het Caribisch eilandje Utila; 
• bijna een keer beroofd in La Ceiba toen we gingen pinnen; 
• weer last gehad van bedluizen (alweer alleen David, ik niet) en midden in de nacht naar een ander kamer verhuisd; 
• 2 dagen in een zeer afgelegen dorpje doorgebracht aan de oostkust van de Caribische zee, waar je alleen met 2 bussen, een bootje en te voet kon komen (en wij de enige blanken waren tussen de zwarte bevolking en ik in het echt een pistool heb gezien);
• prachtige wandelingen gemaakt door jungles waar we een heuse toekan hebben gezien, verschillende soorten apen en een zwarte slang met rode strepen; 
• de Maya ruïnes bezocht hebben in Copan Ruinas; 
• soms 11 uur in de kippenbus hebben gezeten;
  
• WK voetbal hebben gekeken tussen de blije Honduresen (?) die door Chili werden ingemaakt en daarna niet meer zo blij waren;
• in een aardverschuiving terecht zijn gekomen;
• en we vast kwamen te zitten met de tuk tuk in  het zand en David er samen met de chauffeur weer uit heeft getrokken (ik keek natuurlijk toe).

Dat was het even voor nu! Er komen er  nog een paar reisverslagen aan: Nicaragua volgende keer!

Klik hier voor foto's!

PS: voor hyveslezers, dit blog is te lezen op www.annestravels.com

Viva Las Vegas

Joehoe! Ik ben blij dat jullie allemaal zo leuk reageren en het lezen, dus  ik ben weer enthousiast verder gegaan met mijn blog :-). Komt ie:
 

Na 7 maanden mijn tas niet te hebben uitgepakt was het heerlijk om even op 1 plek te zijn in Berkeley, bij David thuis. De vlucht vanuit Fiji duurde erg lang, in Los Angeles lang gewacht en uiteindelijk in San Francisco aangekomen. De weken die ik in Berkeley heb besteedt waren lekker rustig, wasjes draaien (wat een feest, een wasmachine) lekker in een normaal bed slapen en bijkomen van alle snelle reizen die we hadden gemaakt. Voor David's werk zijn we een sjiek weekendje naar Santa Barbara geweest en naar Sacramento, waar ik Arnold Schwarzenneggers kantoor heb mogen bewonderen, die de governator van Californië is (snap je m, gouverneur + terminator)

Terwijl David hard aan het werk was, vermaakte ik me o.a met San Francisco en het mooie weer. En het allerleukste was dat mijn ouders me kwamen opzoeken! We hadden elkaar zo'n 8 maanden niet gezien. Gelukkig herkende ze me nog (en ik hun ook) toen ik ze van het vliegveld afhaalde. Heel fijn om weer zulke vertrouwde gezichten te zien :-).

De hele reis werd ik lekker verwend met etentjes, fijne hotelkamers en natuurlijk een geweldige rondreis. Vanaf San Francisco reden we langs de kust, via de Big Sur, naar Las Vegas, de Death Valley, het Sequoia national park en het Yosemite national park. Onderweg sliepen we in motels/hotels. We hadden een GROTE auto, zoals het natuurlijk hoort in Amerika. De 1e 2 dagen zijn we in San Francisco gebleven waar we o.a. naar de Glide Church zijn geweest, een kerk waar David me al een paar keer mee had toegenomen en waar een dienst wordt gehouden met een zangkoor waar je echt kippenvel van krijgt. 

Ik ben niet gelovig, maar je gaat bijna in de here jezus geloven als je daar bent geweest. Wie ooit naar San Francisco gaat, mis het niet .. Klik hier voor een filmpje die ik heb gemaakt, waar het koor zingt. Als je het in echt ziet is het natuurlijk nog tig keer zo mooi. Maar goed, terug naar onze roadtrip: heerlijk cruisen door al die verschillende landschappen. 

Het meest speciale was wel Las Vegas, na uren lang rijden door de woestijn en alleen maar zand en heuvels te zien, doemt er in 1x een waanzinnig grote stad uit het niets op.

We hadden geluk, mijn ouders waren bevriend geraakt met een hele rijke man in het vliegtuig op de heenweg, die voor ons een van de sjiekste hotels in Las Vegas had geboekt, het Mandalay Bay hotel. Een waanzinnige wolkenkrabber met goud gespiegelde ramen, een heus nagebouwd strand (met golven!), een belachelijk grote marmeren lobby, sjieke winkels en natuurlijk een gigantisch casino. Alles wat je ziet in Las Vegas is over the top. Er zijn hotels nagebouwd als een piramide, de eiffeltoren, de stad Venetië, de skyline van New York en nog meer gekkigheid. Elk hotel heeft op z'n minst een casino, maar vaak ook een theater waar de meest beroemde gasten optreden, zoals Hans Klok ja. 

Alle megahotels en casino's liggen op de strip, waar ons hotel ook lag. Vanuit onze kamer hadden we uitzicht over de hele strip, we zaten  namelijk op de 36e etage, niet gek:-). Na de hele dag met open mond te hebben rondgelopen, werden we 's avonds door onze nieuwe vriend uitgenodigd voor cocktails. Hij was ingevlogen per privévliegtuig omdat hij een belangrijke bokswedstrijd wilde zien die in het MGM hotel werd gehouden.. natuurlijk, logisch. Hij zat in het zelfde hotel en nodigde ons uit voor cocktails in de VIP room op de bovenste etage,  waar hij natuurlijk met z'n bult geld en als vaste gast zo in kon. Het uitzicht was echt ongelofelijk, lichtjes over de hele stad met lasers, MEGA grote plasmaschermen en casino's die flikkerden met hun reclames.  

Hij trakteerde ons op eten in het restaurant naast de VIP room. Heerlijk eten en met zo'n uitzicht..dat vergeet je natuurlijk nooit :-). Uiteraard hebben we ook nog gegokt in het casino waar mijn moeder 100 dollar had gewonnen (na het eerst verloren te hebben haha), uhm dus eigenlijk speelde ze quitte.
De meeste Amerikanen die naar Vegas gaan zijn trouwens vaak (getrouwde) mannen of vrouwen die een week of weekend helemaal los gaan in de casino's en de nachtclubs. Je ziet de dronken gasten 's ochtends nog in de lobby, en ze hebben allemaal dezelfde stomme slogan: what happens in Vegas, stays in Vegas. Pff echt waar, iedereen gaat daar vreemd...Ik natuurlijk niet, zelfs niet na  de avances van die rijke meneer (echt waar).

De volgende dag (met een beetje hoofdpijn) ben ik nog even in de branding van het nepstrand gedoken en reden we verder meer de woestijn in, de Death Valley. Dit is ook een national park trouwens, het is prachtig, zandduinen en apart gekleurde rotsen en dat kilometers lang. We sliepen in een geinig dorpje midden in de woestijn, uit de 19e eeuw met een restaurant, een hotel en een supermarktje. Heel stil 's avonds en geen reet te doen, maar geweldig om een nacht te slapen. 

Vanaf de Death Valley reden we via het Sequoia park, met de grootste bomen ter wereld, naar het Yosemite park waar we weer een heerlijk hotelletje hadden naast een wilde rivier. Elke avond gingen we lekker gezellig uit eten en kwamen we bij van ons gemiddeld 5 uur per dag rijden. Wat geen straf was in onze SUV :-).

Na het Yosemite park werd het weer tijd om richting Berkeley te gaan. En na 2 weken moest ik m'n ouders helaas weer uitzwaaien op het vliegveld in San Francisco..

Een heerlijke tijd gehad, zie hier voor foto's!

Volgende keer meer USA en dan op naar Centraal - Amerika :-).

FIJI!

Hallo allemaal!

Een kort stukje over Fiji; vanaf Nieuw-Zeeland vlogen we in uur of 5 naar  Nadi, de hoofdstad van Fiji. Fiji ligt echt in de the middle of nowhere, in de Grote Oceaan. Een paar honderd eilanden, allemaal even tropisch..Omdat ons budget niet enorm groot is, hadden we een klein eilandje uitgezocht met een heel schattig, goedkoop resort, met maar liefst 2 bungalowtjes, meteen aan het strand. 
 
De eerste avond kwamen we te laat aan om nog met de boot naar het  kleinere eilandje te gaan, dus hadden we besloten om in een luxe resort (uit de  reisgids geplukt) op het hoofdeiland te logeren. Na een lange bustocht werden we 's avonds laat aan de kant van de weg eruit gezet en liepen we richting het strand waar het resort lag. Ze hadden nog 1 bungalow over, dus geluk. Een heerlijk grote , sjieke bungalow met zwembad en meteen aan zee, wat een luxe.. Althans, dat was totdat we gingen slapen..Het romantisch grote bed zat vol met bedluizen. Het gekke was dat ik er absoluut geen last van had (zelfde als met muggen), maar David zat onder de bulten, sneu, niet zo'n relaxte nacht dus. Wel de volgende dag de manager laten struikelen en de helft van ons geld terug gekregen..ha. 

De volgende dag namen we de bus naar waar het bootje zou vertrekken. De lokale bevolking is heel vriendelijk op Fiji, ze lachen allemaal blij met hun grote afrokapsels :-). De meeste toeristen worden meteen vanaf het vliegveld afgevoerd naar hun honeymooneiland en zien dus weinig van de cultuur van Fiji, heel stom want het is hartstikke leuk om wat meer te zien dan alleen maar een mooi wit strand.

Maar goed, terug naar ons tropisch eilandje. Na een  leuke boottocht van een uur kwamen we aan bij het eilandje en het resort, waar een Zwitserse dame met  haar Fijiaanse man ons welkom heetten. Het enige wat we daar eigenlijk gedaan hebben is: ontbijten, in de hangmat liggen, lunchen, in de hangmat liggen, zwemmen, rum drinken, in de hangmat liggen, avondeten, bier drinken en slapen. Oh ik vergat snorkelen natuurlijk. De mooiste gekleurde visjes zwemmen voor je neus, net als in het aquarium, maar dan anders.

Het eten was een van de hoogtepunten van de dag, je kon alleen maar boeken met 3 maaltijden inbegrepen. All-inclusive is niet mijn ding, maar hier heb je geen keus (geen supermarkt op het eilandje te vinden) en omdat er maar 2 bungalows waren was het lekker rustig, geen kilometerslange buffet :-). Je kon ook niet van het eilandje af, tenzij je een bootje had. Niet echt een straf trouwens. Het eten was echt waanzinnig lekker, 3x per dag moesten we ons verplaatsen vanaf het strand of de hangmat naar het kleine restaurantje  waar het eten voor ons klaar stond. Wel een gedoe.
 

Na 5 dagen Fiji waren we lekker uitgerust om weer terug naar Amerika te gaan. We vlogen op San Francisco, waarna we naar Berkeley zouden gaan, naar het huisje wat David nog steeds huurde. Maar daarover later meer! Tot de volgende keer (snel)!
Klik hier voor foto's van Fiji!

Was ik weer! Laatste Nieuw-Zeeland-nieuws

Hallo allemaal! Even een tijdje niets van me laten horen maar daar ben ik weer! Inmiddels ligt Nieuw Zeeland al weer een stuk achter me, dus ik zal een samenvatting geven. Met ons campertje hebben we een rondje (paar 1000km) rondom het Zuidereiland gemaakt. We hebben alles nogal low-budget gedaan, we kampeerden vaak niet op een camping maar ergens in het wild. Wel op de mooiste plekjes, bij een gletsjer, boven zee of heel romantisch aan de kant van de weg. Als we moesten douchen, sprongen we of in een ijskoud meer of riviertje. (Ok, soms stonden we ook op een camping, maar da's minder leuk voor het verhaal).

We hadden toevallig een wegenkaart gekregen waar alle filmlocaties opstonden van The Lord of the Rings. Ik had nog niet zo lang geleden de films gezien, dus dat was wel heel leuk. Je verwacht bijna dat er elk moment een hobbit achter de berg te voorschijn komt springen. De Lord of the Rings tours zijn enorm populair, waar groepen fans (soms helemaal verkleedt hihi) langs de locaties worden getoerd.

We hebben heel wat pech gehad met onze camper, al meteen de 1e dag had iemand een deuk in onze camper geslagen en 3 dagen later spatte er een klein steentje op de voorruit. We hadden natuurlijk geen extra verzekering afgesloten. Alles wat er dus met de camper gebeurde moesten we zelf betalen. Repareren van de voorruit had geen zin, als het dan weer zou gebeuren dan zouden we weer moeten betalen. Dus we hebben weken met een ingedeukte camper en een gebarsten voorruit gereden, heel chique. De een na laatste dag kwamen we ook nog vast te zitten bij een verlaten strandje waar we graag wilden overnachten. Toen we achteruit reden zakte de hele achterkant een meter diep het zand in, oeps. In the middle of nowhere natuurlijk. Na lang zoeken (en na onze eigen mislukte pogingen) vonden we een aardige Nieuw-Zeelander die ons met zijn jeep eruit trok. Hij had het wel vaker meegemaakt, die onnozele toeristen die daar wilden kamperen en vast kwamen te zitten.

Onze Nieuw-Zeeland reis eindigde weer in Christchurch, waar David op de Universiteit een praatje moest houden en we 's avonds werden uitgenodigd bij een van zijn collega economen. (en ik lekker mee kon praten..not :-). Overdag brachten we de gehavende camper terug, waar we met spanning wachtte op de geldbom die we zouden moeten betalen. We hadden (weer!) enorm geluk, de mevrouw die onze camper in ontvangst nam, had erg met ons te doen (mijn bijna-huil gezicht werkt) en we hoefden de reparatie van de deuk niet terug te betalen. De voorruit wel, maar dat was maar 300 dollar.


Onze laatste nacht stonden we op een camping naast het vliegveld :-). De vliegtuigen maaiden over ons hoofd, maar het was wel lekker praktisch. De volgende ochtend rolden we uit onze tent en stonden we binnen een kwartier op het vliegveld, voor onze volgende bestemming Fiji! Maarrrr daarover later meer!

Klik hier voor foto's van NZ

Nieuw-Zeeland!

Bonjour! Vanaf Melbourne vlogen we naar Christchurch, in Nieuw-Zeeland. Omdat we inmiddels al onze vluchten al terug hadden geboekt naar San Francisco, hadden we 3 weken de tijd om door Nieuw-Zeeland te crossen. We hebben dus alleen het Zuidereiland gedaan, wat ook het  meest interessant schijnt te zijn.

Onze eerste stop was Christchurch, waar David het een ander moest doen qua werk; hij is een water economist.. en wil dus allerlei dingen weten over water (goh! vraag me niet wat precies :-). Hij zou in Christchurch een aantal mensen ontmoeten en praatjes houden, dus ik moest mij een dag of 4 vermaken. Chrischurch is een leuke stad, met veel parken, kathedralen en leuke restaurantjes, maar ik had het stiekum na 2 dagen al gezien.

Ik was dus blij dat we na 4 dagen weg konden rijden, in onze gehuurde camper! Weer hetzelfde idee als onze 'backpacker' camper in Australië, alleen nu stond er heel groot HIPPIE camper op met allerlei schreeuwende stickers.. pfff. Je kan niet echt anoniem door het land crossen met dat ding. Vooral niet echt fijn als je bedenkt dat veel Nieuw-Zeelanders niet zo happy zijn met al die campers in hun land (het wemelt er van de campers). Zo makkelijk is het dus ook niet om je camper ergens neer te zetten en lekker te gaan kamperen..

Daar kwamen we allemaal dus na dag 1 al achter, toen er na een half uur nadat we het busje hadden opgehaald een deuk in onze achterkant was geslagen. We hadden de camper opgehaald van het verhuurbedrijf en onze 1e stop was de supermarkt. Toen we 10 minuten later terugkwamen zat er een gigantische deuk in. Het kan onmogelijk een auto zijn geweest (zo stond ie niet geparkeerd). We gingen terug naar het verhuurbedrijf en we zouden onze hele borg kwijt zijn, 2500 dollar weg in 10 minuten, geweldig..

We baalden enorm, maar probeerden het toch maar te vergeten.'s Avonds zijn we naar Akaora gereden, een heel leuk plaatsje, waar je helaas nergens met je camper mocht staan. We zijn het stadje uitgereden en hebben ons busje maar ergens in de berm geparkeerd, wel met een mooi uitzicht en lekker rustig. Totdat er een hele boze Maori mevrouw met de auto langs scheurde en heel hard schreeuwde dat we op moesten rotten. Uit angst voor een heel dorp Maori mannen met speren achter ons aan, hebben we dat maar gedaan en zijn we weggereden, op zoek naar wat anders.

We hadden ergens gelezen (een flyer op de openbare wc's haha) over een camping 'Purple Peak' en zijn daarnaartoe gereden in het pikkedonker, via allerlei kleine onverharde weggetjes afgelegen de bergen in. Na zo lang donker en niets zien, zagen we ergens een licht in de verte, dit bleek het huis van de eigenaar van de camping te zijn. We melden ons bij de eigenaar, betaalden een vrije bijdrage en reden naar het stuk waar we mochten staan en verder niemand stond. De sterren waren echt waanzinnig mooi en helder, heerlijk om buiten te zitten (op het spookachtige geritsel uit de bosjes na dan).

Toen we wakker werden bleek dat we op een heuvel stonden met een geweldig uitzicht over heuvels en we omringd waren door schapen die onze hippie camper aan het bewonderen waren. De volgende dag reden we naar Lake Tekapo, een bekend turkoisegekleurd meer, waar we naar de top van een heuvel zijn gelopen en weer een prachtig uitzicht hadden. Nieuw-Zeeland heeft zo veel natuur en is zo groots. Er is zoveel ruimte, waardoor je gelukkig dus nergens hutje mutje staat als je iets bezoekt. Je rijdt soms uren lang alleen op de weg, en als je door de bergen wandelt kom je misschien eens een verdwaalde toerist tegen, maar that's it. Schapen daarentegen zie je echt OVERAL. 1 miljoen inwoners en 40 miljoen schapen! Uh, das echt heel veel shoarma en gebreide truien..

Volgende keer meer Nieuw-Zeeland!

Klik hier voor foto's